Sarina woont met haar man en twee zoontjes (1 en 5 jaar) in het Zuid-Hollandse dorp. Ze kochten een jaren 30-woning in de straat waar Sarina als tiener al wilde wonen. Een lot uit de loterij. 

Sarina en haar man Guido kochten het huis zes jaar geleden. Daarvoor woonden ze, met z’n tweeën nog, in een nieuwbouwhuis. Maar het kriebelde, vooral bij Sarina: “Het was een beetje een 13 in een dozijn huis,” vertelt ze. “Op zich prima, maar niet meer dan dat. Het karakter ontbrak, en we wilden ook graag een grotere tuin, want die was ingeklemd tussen andere postzegeltuintjes.” 

Een jaren 30-woning zagen ze wel zitten, of nou ja, Sarina vooral. Maar volledig gerenoveerde huizen uit die bouwtijd waren te duur, en vaak ook nog eens net niet naar smaak gerenoveerd. 
 
Sarina: “Toen kwam dit huis voorbij. Via een vriendin van mijn moeder. Het zag er vanbinnen en -buiten echt niet uit. Meer dan 30 jaar was er niks aan gedaan. De woonkamer was bijvoorbeeld heel donker, de tuin was een wildernis, en binnen was het geel van ouderdom en nicotine.

Een woning waar je dus doorheen moet kijken, om de potentie te kunnen zien. Iets wat Sarina beter lukte dan haar man. “Ik moest Guido echt laten zien wat we allemaal met dit huis konden doen, voordat hij aan zo’n grote verbouwing zou willen beginnen. 

Het was verouderd, maar al het glas-in-lood en de en-suite deuren waren bijvoorbeeld nog in oorspronkelijke staat. Ik wist: hier kunnen we iets heel gaafs van maken.” Dus ging Sarina het internet op. 

Moodboards en foto’s zoeken van jaren 30-huizen. Om haar man ervan te overtuigen hoe geweldig deze kans was. En dat werkte, want Guido ging overstag. En nu deelt ze zelf foto’s en video’s op Instragram, om andere te inspireren met haar eigen jaren 30-woning. 

Sarina: “Ik deel veel foto’s en video’s van de inrichting. In ons vorige huis hadden we een volledig landelijke stijl. Dat paste daar. Ook in dit huis hebben we veel warme en natuurlijke kleuren, maar wel gecombineerd met moderne accessoires. Dat gaat goed samen hier.”

Na de koop hebben ze drie maanden geklust. Dat was twee maanden strippen en slopen, en een maand opbouwen. 

Sarina: “Dat vond ik best wel spannend. We zijn niet onhandig, maar hebben ook niet superveel kluservaring.” En toen kwam er ineens een mooie verrassing voorbij. 

Sarina: “Ik werd zwanger, van Connor, onze oudste zoon. Supergoed nieuws natuurlijk, maar ik kon door de zwangerschap minder doen dan ik wilde. Ik had gewoon minder energie. En er kwam ook een projectje bij: de kinderkamer. 

Maar hoewel het nog lang niet klaar was, is het ons wel gelukt om het huis in drie maanden bewoonbaar te krijgen. We konden verhuizen!”  

Zes jaar later is van al die klus- en verhuisstress al lang geen sprake meer. Het huis is af. Waarbij de laatste stap, zoals wel vaker, het verbouwen van de zolder was. 

Sarina: “Dat was eerst gewoon een donker hol, waar we niet graag kwamen. Slecht geïsoleerd, met een klein raampje en veel rotzooi van de vorige bewoner. Ik deed daar de was, en dat was het.” Maar Sarina en haar man wilden graag nog een tweede kindje, en dat betekende dat er nog een slaapkamer bij moest. 

Daarvoor was de zolder de uitgelezen plek. Sarina: “We hebben de zolder opgedeeld. Aan de tuinkant is onze slaapkamer gekomen, en aan de straatkant hebben we een inbouwkast en de wasmachine geplaatst. We hebben de houten balken weer tevoorschijn getoverd en eerst alles gestuct en wit geverfd. Daarna hebben we een VELUX dakkapel laten plaatsen.”